ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ ਸਫਲਤਾ: ਲੇਜ਼ਰ PLDD

ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਖੇਤਰ ਅਤਿ-ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵੱਲ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲਪਰਕਿਊਟੇਨੀਅਸ ਲੇਜ਼ਰ ਡਿਸਕ ਡੀਕੰਪ੍ਰੇਸ਼ਨ (PLDD) ਇੱਕ ਮੋਹਰੀ ਤਕਨੀਕੀ ਤਰੱਕੀ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਵੀਨਤਾਕਾਰੀ ਤਕਨੀਕ, ਜੋ ਸੂਈ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਚੀਰਾ ਰਾਹੀਂ ਦਰਦਨਾਕ ਨਸਾਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਰਵਾਈਕਲ ਜਾਂ ਲੰਬਰ ਡਿਸਕ ਹਰੀਨੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਨਿਦਾਨ ਵਾਲੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।

ਉਹ ਦਿਨ ਚਲੇ ਗਏ ਜਦੋਂ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਚੀਰੇ, ਲੰਬੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਿਕਵਰੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। PLDD ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੇਜ਼ਰ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਨਿਊਕਲੀਅਸ ਪਲਪੋਸਸ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਭਾਫ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ - ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਰਟੇਬ੍ਰਲ ਡਿਸਕ ਦੇ ਜੈੱਲ-ਵਰਗੇ ਕੇਂਦਰ। ਵਾਲੀਅਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਮੀ ਡਿਸਕ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਭਰਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀਆਂ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ 'ਤੇ ਸੰਕੁਚਨ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

"ਇਸਦਾ ਮੁੱਖ ਫਾਇਦਾਲੇਜ਼ਰ ਪੀ.ਐਲ.ਡੀ.ਡੀ."ਇਸਦੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਟਿਸ਼ੂ ਵਿਘਨ ਵਿੱਚ ਹੈ," ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸੀਨੀਅਰ ਮਾਹਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। "ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸਥਾਨਕ ਅਨੱਸਥੀਸੀਆ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਆਸ ਵਾਲੇ ਕੈਨੂਲਾ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਰੀਜ਼ ਸੁਚੇਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫੀਡਬੈਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਿਕਵਰੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਰੀਜ਼ ਉਸੇ ਦਿਨ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।"

PLDD ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰੈਡੀਕੂਲਰ ਦਰਦ (ਸਾਇਟਿਕਾ ਜਾਂ ਬਾਂਹ ਦਾ ਦਰਦ) ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਬੰਦ ਡਿਸਕ ਪ੍ਰੋਟ੍ਰੂਸ਼ਨ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਫਲਤਾ ਸਖ਼ਤ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚੋਣ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ MRI ਵਰਗੀ ਉੱਨਤ ਇਮੇਜਿੰਗ ਢੁਕਵੀਂ ਡਿਸਕ ਪੈਥੋਲੋਜੀ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਓਪਨ ਡਿਸੈਕਟੋਮੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ, PLDD ਆਪਰੇਟਿਵ ਸਮੇਂ, ਖੂਨ ਦੀ ਕਮੀ, ਆਪ੍ਰੇਟਿਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਰਦ, ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਲਾਗਤ-ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਲਾਭ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਧੁਨਿਕ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਾਧਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਹਮਲਾਵਰ ਸਰਜੀਕਲ ਵਿਕਲਪਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਲਾਜ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਪਿਛੋਕੜ:
ਪਰਕਿਊਟੇਨੀਅਸ ਲੇਜ਼ਰ ਡਿਸਕ ਡੀਕੰਪ੍ਰੈਸ਼ਨ (PLDD) ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਨੇ ਲੇਜ਼ਰ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਅਤੇ ਰੀਅਲ-ਟਾਈਮ ਇਮੇਜਿੰਗ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫਲੋਰੋਸਕੋਪੀ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਵਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਮਲਾਵਰ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਬੱਧ, ਸੂਖਮ-ਹਮਲਾਵਰ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਤੱਕ ਚੱਲ ਰਹੇ ਰੁਝਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਜੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ।